Son günlerde sahaya bakınca bir gerçek çok net görülüyor:
Genç siyasetçiler koşuyor, anlatıyor, proje üretmeye çalışıyor. Çünkü heyecanı olan insan; umut taşır, mücadele eder, yeni şeyler kurmak ister.
Ama yıllardır koltuk eskiten bazı eski siyasetçilere bakınca aynı heyecanı görmek neredeyse imkânsız hale geldi.
Çünkü onlar artık gelecek kurmaktan çok, günü kurtarma siyasetinin içinde kaybolmuş durumda.
Gençlerin önünü açmak yerine sürekli eleştiren,
üreteni küçümseyen,
heyecanı tecrübesizlik diye aşağılayan bir anlayış hâkim olmuş durumda.
Oysa toplum artık şunu soruyor:
“Yıllardır aynı koltuklarda oturanlar bu memlekete ne kattı?”
“Gençleri eleştirmek dışında hangi vizyonu ortaya koydular?”
“Kaç yeni proje ürettiler?”
“Kaç gencin önünü açtılar?”
Siyaset sadece mikrofon başında konuşmak değildir.
Siyaset; insanlara umut verebilmektir.
Yol gösterebilmektir.
Yeni bir hikâye yazabilmektir.
Bugün birçok genç siyasetçi eksikleriyle birlikte en azından mücadele ediyor.
Sahaya çıkıyor. İnsan dinliyor. Çözüm arıyor.
Ama bazı eski isimler hâlâ sadece kulis hesaplarıyla, makam dengeleriyle ve gençleri küçümseyen cümlelerle gündemde kalmaya çalışıyor.
Dünya değişiyor.
Toplum değişiyor.
İnsanların beklentileri değişiyor.
Ama bazı “siyaset dinozorları” hâlâ yıllar önceki ezberlerle siyaset yaptığını sanıyor.
Unutulmamalıdır ki;
heyecanını kaybeden siyasetçi, halkın nabzını da kaybeder.