Arkamızda bıraktığımız son pazar günüydü. Her zamanki, “yayla ve dağ ekibimiz” erken davranıp buluşma noktasına gelmişti. Ekibin değişmeyen simalarından Opr. Dr. Aydın Aydın henüz ortalarda yoktu. Ekibimizin en sosyali olan Prof. Dr. M. Fehmi Türker hemen Aydın Bey’i arayarak nerde olduğunu sordu? Pelitli’de, pazarda olduğunu öğrenince ona uzunca bir sipariş listesi verdi. Aydın Bey her zamanki güler yüzlü olduğunu hissettirerek, yumuşak ses tonu ile başka şansının olmadığını Mustafa Bey’e söyleyip telefonu kapattı.
Pelitli’ye vardığımızda elinde poşetlerle yol kenarında bizi bekleyen Aydın Bey’i alıp yolumuza devam ettik. O gün, Araklı’nın Pazarcık turizm alanı ve Bahçecik köyüne çıktık. Doğrusu ekiptekiler benim misafirlerimdi. İçimden, arkadaşlarıma karşı bir terslik olmaması için dua ediyordum. Derken mangal yandı, ızgara konusunda içimizde en deneyimlimiz olan KTÜ Fen Edebiyat Fakültesi eski dekanı, “iyi insan” Prof. Dr. Mehmet Akbaş Bey hemen balıkları alarak ızgaranın yanında pişirme işine başladı.
Ben bunu görünce rahatlamıştım. Demek ki dedim, bu işlerden arkadaşlarımız iyi anlıyor, problem yaşamayacağımızı düşündüm. Dönüp mutfağa çıktığımda, camiamızın “güzel ve güler yüzlü” insanı Aydın Bey ile yine bölgemizin en iyi omuz ve el cerrahı olan, Kemik Hastanesi eski başhekimi rahmetli Numan Gül Bey’in oğlu, Yardımcı Doçent Doktor Orkun Gül Bey; neredeyse salata hazırlama işini bitirmişlerdi. Ben daha da keyiflenmiştim.
Bu hazırlıklar kısa sürede tamamlanınca ekibimiz evin bahçesindeki masanın etrafında yerini alarak iştahlı bir yemek yeme yarışına başlamıştı. İtiraf etmeliyim ki; Aydın Bey’in, Orkun Bey ile hazırladığı salata şimdiye kadar yediğimiz salataların mübalağasız en lezzetli olanlarındandı. Yemek aralarında Aydın Bey son okuduğu kitaplardan bahsederek bizlere bilgiler aktarmayı da ihmal etmiyordu. Hatta “Kök Tengrinin Çocukları” isimli kitabın çok ilginç olduğunu söyleyerek bizde bir hayli merak uyandırmıştı!
Ayhan Tuğcugil’in yazdığı “Türk Milliyetçiliği Fikir Sistemi” kitabındaki tanımlamalar ile Ord. Prof. Dr. Sadi Maksudi Arsal’ın; “Milliyet Duygusunun Sosyolojik Esasları” kitabındaki bilimsel tespitlerin müdavimi olan Aydın Aydın Bey, ayni zamanda şuurlu bir Türk milliyetçisi ve ülkücü camianın en çok “kitap okuyan” ve ender rastlanan aydın mensuplarından biriydi. Cenazesinde mahşeri bir kalabalık olmasına rağmen, camiamızın onu hak ettiği şekilde uğurlayamadığı üzüntüsünü de yaşadığımı buradan ifade etmek zorundayım.
Yemeğin ardından uzunca bir orman içi yürüyüşü yaptıktan sonra, akşama doğru yayladan ayrılıp geriye döndük Gece geç saatlerde şehre gelerek evlerimize dağıldık. Aradan pazartesi ve salı günleri geçti. Çarşamba sabahı bir arkadaşımızın ikazı ve açıklaması ile şok olmuştuk. Bu açıklama Aydın Bey ile ilgiliydi ve onun ölümünü bildiriyordu. İki gün önce yaşadıklarımız bir film şeridi gibi geçti gözlerimizin önünden.
Kısa süreli şaşkınlıktan sonra gelen mükerrer telefonlar ile durumun gerçek olduğunu, ölümün hak olduğunu düşünerek, kendisine dualar etmeye başladık. Kime sorduksa, iyiliğinden bahsettiler. Hatta zaman zaman parasızlıktan hastaneden ayrılmak zorunda kalan hastalarının paralarını cebinden verip tedavi ettirdiğini söylediler. Babasının imam olmasından dolayı ülkemizin birçok yerini gezen Aydın Bey, Cerrahpaşa Tıp Fakültesini bitirerek mesleğine başlamıştı.
Engin bir müsamaha ve eleştirel ve entelektüel kültüre sahip Aydın Bey, alçak gönüllülüğü ve değer yargıları yüksek bir insandı. Trabzon eski SSK hastenesinin adının “Fatih Devlet Hastanesi” olarak değiştirilmesinin de isim babası olan Aydın Bey, bir dönem, Trabzon Tabibler Odası başkanlığında da bulundu. Şifa bulan hastaları tarafından kendisine getirilen hediyeleri, ihtiyaç sahibi olanlara dağıtan bu değerli insan, aynı zamanda spor ile de ilgiliydi ve 1461 Trabzon Spor Kulübü’nde de uzun yıllar yöneticilik yapmıştı.
Heyecanlarını kontrol edebilen, meşveret meclislerinin aranan ismi, çözüm odaklı fikirlerin temsilcisi olan Aydın Aydın Bey arkadaşları tarafından; “Kaşları ile kızarken, gözleri ile gülen insan” olarak tarif edilmektedir. Bu kadar kısa ömre, bu kadar güzel hatıralar ve kanaatler sığdıran kardeşimize bizler de Allah’tan rahmetler diliyor, mekanı cennet olsun diyoruz. Güle güle, gülen insan, kabrin aydınlık, yerin cennet olsun.