Kaynakların yetersizliği ve farklı sebeplerden dolayı Karadere Vadisi insanı, doğduğu bu yöreden ulusal sınırlarını bile aşıp ekmeğinin peşine düşmüştür. Daha çocukları bile doğmadan gurbete gidenler vardı. Zaman ilerledikçe ailelerini yanına alanlar olmuştur. Birçoğu da birkaç yılda bir iki ay izinli gelip, ailesini görebilmiştir. Birkaç yıl para biriktirdikten sonra memlekete dönme fikriyle gurbete gidenler önce misafir işçi, sonra göçmen ve en sonunda oranın yerlisi oldular.
Eğer bu coğrafyada doğduysa, bu yörenin insanı kolay asimile olmaz. Fakat zaman ilerledikçe Karadere Vadisinden gurbete göçenlerin çocukları, yavaş yavaş yaşadıkları yeri benimsemiştir. Birçoğu artık gelenek ve göreneklerini bile kaybederek başka toplumlara ayak uydurmuştur.
Eski yıllarda bulunduğu topluma yabancı olan gurbetçiler, oldukça zor şartlar altında geçimlerini sağlamak zorunda kalmıştı. Oraya gidenler onların insanlarının yapmak istemediği işleri yapıp onların yaşamadığı koşullarda yaşadılar. Bazı ülkelerde kabul bile görmediler. Orada ‘misafir işçi’, Türkiye’de ‘Gurbetçi’ oldular. İlk gidenlerin niyeti para biriktirip memleketlerine dönmekti ama bugün kültürler arasında kalmış başka kuşaklar yetişiyor.
Ekonomik yönden rahatlayan bazı insanımız da doğduğu toprakları unutmamıştır. Birçoğu dedelerinin veya babalarının topraklarına yeni evler yaptırmıştır. Artık kısa sürelide olsa zaman zaman buralarda yaşamaktadırlar.
