1970li yıllarda mektup, Karadere Vadisinden ülkenin diğer şehirlerine veya dünyanın her hangi bir yerine ulaşmanın en kolay yoluydu. Uzaklığına göre bir hafta ile bir ay arasında gönderilen mektuplar yerine ulaşırdı. Acil durumlarda telgraf çekilirdi. Telefon herkeste olmadığından postane den arama yapılırdı. Telefonla aramanın sınıfları vardı. Normal, acele ve yıldırım gibi. Birisiyle normal konuşmak için sabah erkenden gelinen postanede bazen akşama kadar beklemek gerekirdi. Konuşmak şansa bağlıydı, aradığınız kişiye ulaşmanız zordu. Ulaştığınız yerden konuşacağınız kişiye bir gün sonraya konuşmak için randevu verilirdi.Konuşmaya başlandığında başka bir merkezden yıldırım veya acele telefon konuşması yapılıyorsa, bitene kadar beklemek zorundaydınız. Bütün merkezler aynı hat üzerindeydi. Kaşıkcı’nın konuşması bitmeden Ağnas, Ağnasın konuşması bitmeden Bifara ve onun konuşması bitmeden diğer merkezler konuşamazdı. Hattın bakır telleri uzun direklerle Karadere Vadisi boyunca olan yolu takip ederdi.
1980ler den sonra her merkeze bir otomatik telefon tahsis edildi. Bu hat yine manuel santralle kablolarla evlere bağlandı. Arayan önce Karadere Vadisindeki PTT acentelerine ulaşıyordu. Orayı takip eden kişi, konuşmayı evlere ulaştırmayı, santral üzerindeki deliklere, evlerden gelen kabloların ucundaki jaki takarak sağlıyordu. Daha sonraları her merkezde bir otomatik santral oldu. Çoklu kablolarla bu santral köylere bağlanarak arayan herkesin evine ulaşması sağlandı. Cep telefonunun yaygınlaşmasından sonra bu telefonlar iptal oldu. Günümüzde o telefon kabloları evlere düşük hızda internet bağlantısı amacıyla kullanılmaktadır. Tabiki hırsızlar tarafından kablolar çalınmadıysa…
