Karadeniz Kadını…
Sadece bir insan değildir.
Bir dağın sabrı, bir derenin hırçınlığı, bir yaylanın sessizliği gibidir.
Sislerin arasından doğar gibi çıkar sabahın ilk ışığında evinden. Elinde orak, sırtında sepet, yüreğinde ise koca bir hayat vardır. Yorulduğunu çoğu zaman kimse görmez. Çünkü Karadeniz kadını, şikâyeti değil mücadeleyi öğrenerek büyümüştür.
O; yağmur altında fındık toplayandır…
Dik yamaçlarda toprağı omuzlayandır…
Çocuk büyütürken tarlayı ihmal etmeyen, ineği sağarken sobayı yakan, gece herkes uyurken yarının hesabını yapandır.
Belki hiçbir kürsüde konuşmadı…
Belki hiçbir gazeteye manşet olmadı…
Ama Karadeniz’in gerçek yükünü yıllardır sessizce o taşıdı.
Bugün şehirlerde büyük büyük laflar edenlerin çoğu, bir günlüğüne bile o yamaçlarda yürüyemez. Çünkü Karadeniz kadınının hayatı fotoğraf değildir; emektir, alın teridir, bazen de görünmeyen bir fedakârlığın adıdır.
Bir elinde çapa, diğer elinde umut taşır.
Ve bilir ki bu topraklarda yaşam kolay değildir.
Ama yine de vazgeçmez.
Çünkü Karadeniz kadını…
Dağ gibi görünmese de dağdan daha güçlüdür.
