Mahalle Olduk Ama Yalnız Bırakıldık

Köyler mahalleye dönüştürüldü… Kağıt üzerinde her şey “modernleşti”, her şey “belediye hizmetine kavuştu” denildi. Ama sahaya inince görünen tablo hiç de öyle değil.

Trabzon’un Araklı ilçesine bağlı bazı kırsal mahallelerde yaşayan vatandaşlar, bugün hâlâ en temel altyapı hizmetlerine ulaşmakta zorlanıyor. Kanalizasyon yok, düzenli altyapı yok, kalıcı çözüm yok. Olan tek şey; yıllardır süren bir bekleyiş ve giderek artan bir mağduriyet.

Bazı bölgelerde atık suların dere yataklarına karıştığı iddiaları artık görmezden gelinecek bir noktayı çoktan geçmiş durumda. Bu sadece bir çevre sorunu değil; doğrudan bir halk sağlığı meselesidir.

Soru basit ama nettir:
Mahalleye dönüştürmek kolay oldu da, hizmet götürmek neden bu kadar zor?

Vatandaşın tepkisi aslında çok açık:

“Mahalle olduk ama değişen tek şey tabelamız oldu.”

İnsanlar haklı olarak şunu soruyor:
Eğer bu dönüşüm hizmet getirmeyecekse, bu sistem kimin için var?

Burada sorun sadece yerel değil, yapısaldır. Sorumluluk zinciri içinde Araklı Belediyesi ile Trabzon Büyükşehir Belediyesi arasında gidip gelen hizmet anlayışı, en sonunda vatandaşı ortada bırakmaktadır.

Oysa kamu hizmeti “bekletme” üzerine değil, “çözme” üzerine kuruludur.

Bugün bu mahallelerde yaşanan durum artık bir ihmal tartışmasını aşmıştır. Çünkü ihmal geçici olur; burada ise kronikleşmiş bir ilgisizlik tablosu vardır.

Sorunlar büyüyor, vatandaşın sabrı azalıyor. Ama çözüm hâlâ aynı yerde duruyor: raflarda, projelerde, açıklamalarda…

Gerçekte ise mahalleler konuşuyor. Ve o ses çok net:

“Biz hizmet istiyoruz, bahane değil.”