Eskiden Karadeniz’de taşımacılık için deniz yolu kullanılıyordu.Vapur İstanbul'dan sabahları hareket ederdi.
Zonguldak, İnebolu-Sinop- Samsun , Ünye ,Ordu ,Giresun ,Görele, Vakfıkebir ,Trabzon ,Sürmene ,Pazar ve Hopa'ya kadar yolcu ve yük taşınırdı. Sonra da tekrar aynı limanlara uğrayıp yük ve yolcular alınarak İstanbul'a dönüş yapılırdı.
1953 yılına kadar Sürmene'ye bağlı bir bucak olan Araklı, bu yıldan sonra ilçe olmuştur.
Araklı'dan Bayburt yönüne ulaşım çok eski yıllardan beri Karadere Vadisinden yapılmıştır. Önce yaya ve ya at, katır, eşek sırtında yapılan yolculuk, daha sonraları açılan kara yolu kullanılarak yapılmıştır.
Araklı’ya yolcu taşıyan minibüsler, önce en uzak mesafe olan Bayburt ve Gümüşhane’ye yakın köylerden şafak sökmeden yola çıkardı. Eski ipek yolu güzergahı takip edilerek öğlene yakın ilçe merkezine ulaşılırdı. Çarçabuk işlerini tamamlayan yolcular akşam olmadan geriye dönmeye gayret ederdi. Özellikle Araklı’nın pazarının olduğu Perşembe günleri, yolda daha fazla araca rastlanırdı.
İstanbul’dan vapura binen bir kişi günlerce süren yolculuktan sonra Trabzon veya Sürmene’ye ulaşırdı. İnsanlar daha eski dönemlerde yürüyerek uzaklığına göre 1-2 günde, karayolu sonrası araçla ise birkaç saatte Karadere Vadisi boyunca uzanan köylerine ulaşırdı. Veya gurbete veya askere gidenler, bu yolu tersine aynı şekilde kat ederdi.
