Araklı ve Trabzon kırsalında yaşayan vatandaşlar, yıllardır çözülemeyen ulaşım sorunu nedeniyle adeta isyan noktasına geldi. Özellikle Karadere Vadisi’nin yüksek ve dağınık yerleşimlerinde yaşayan binlerce kişi, şehir merkezine ulaşmak için ya özel araçlara ya da pahalı taksilere mecbur bırakılıyor.
Vatandaşlar, “Büyükşehir olduk ama hizmet köye gelmedi” diyerek tepkilerini dile getiriyor.
“BU ÇAĞDA YÜRÜYEREK ULAŞIM MI OLUR?”
Bölgede birçok mahalleye araç ulaşımı ya hiç yok ya da düzensiz. Bazı yerleşimlere ulaşmak için vatandaşların vadinin tabanından saatlerce yürümek zorunda kaldığı ifade ediliyor.
Özellikle yaşlı ve emekli nüfus için bu durum ciddi bir mağduriyet oluşturuyor.
TAKSİYE MAHKUMİYET: “ZORUNLU LÜKS”
Köylerde düzenli toplu taşıma olmaması nedeniyle ulaşım tamamen taksilere kalmış durumda. Ancak yüksek ücretler nedeniyle taksi kullanımı “zorunlu ama erişilemeyen bir lüks” haline geldi.
Vatandaşlar, “Taksi esnafı zarar görmesin deniyor ama biz zaten taksiye binemiyoruz” diyerek sistemin yanlış kurulduğunu savunuyor.
KOCAELİ ÖRNEĞİ: “OLUYORSA BURADA DA OLSUN”
Kocaeli Büyükşehir Belediyesi’nin kırsal bölgelerde başlattığı düzenli ulaşım sistemi vatandaşlara umut olurken, aynı uygulamanın Trabzon’da neden hayata geçirilmediği soruluyor.
PAZAR GÜNÜ BİLE ULAŞIM YOK
Vatandaşlar özellikle Perşembe Araklı ve Salı Sürmene pazarına ulaşım için haftada en az iki gün ücretli belediye aracı talep ediyor. Ancak bu talep uzun süredir karşılık bulmuyor.
“PROJE VAR, HİZMET YOK” TEPKİSİ
Hüseyin Avni Coşkun Çebi tarafından gündeme getirilen elektrikli otobüs ve yeni yol projeleri vatandaşlar tarafından “geleceğe ertelenmiş çözümler” olarak değerlendiriliyor.
Bölge halkı ise net konuşuyor:
“Biz proje değil, bugün bineceğimiz araç istiyoruz!”
KAŞIKÇI HATTI GENİŞLETİLSİN TALEBİ
Vatandaşlar ayrıca Kaşıkçı dolmuş hattının Pervane veya Bifera mevkiine kadar uzatılmasını istiyor. Mevcut ulaşım ağının yetersiz olduğu ve birçok noktanın tamamen dışarıda kaldığı ifade ediliyor.
SON SÖZ
Karadere Vadisi’nde ulaşım sorunu artık sadece bir “eksiklik” değil, kırsal yaşamı zorlaştıran kronik bir hizmet krizi haline gelmiş durumda. Vatandaşlar çözüm bekliyor, sabır ise tükeniyor.
