Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç’in görevdeki iki yılı geride kaldı. Bu süre zarfında belediye cephesinden sık sık “yeni projeler”, “devam eden yatırımlar” ve “gelecek vizyonu” açıklamaları duyduk. Ancak şehirde sokakta konuşulanlarla, kürsüde anlatılanlar arasında hâlâ belirgin bir mesafe var.
Şunu teslim etmek gerekir: Belediye tamamen hareketsiz değil. Yol bakım çalışmaları, TİSKİ üzerinden yürütülen altyapı müdahaleleri, sosyal destek projeleri ve bazı yeni yatırım planları var. Engelli bireyler için planlanan yaşam merkezi gibi projeler de kağıt üzerinde önemli ve değerli adımlar olarak görülüyor.
Ama işin diğer tarafı daha çetrefilli.
Sorunlar gerçekten çözülüyor mu, yoksa erteleniyor mu?
Trabzon’un özellikle kırsal mahallelerinde altyapı sorunları hâlâ gündemde. Yollar, su hatları, kanalizasyon problemleri… Birçok bölgede vatandaşın günlük hayatına dokunan sıkıntılar tam anlamıyla ortadan kalkmış değil. Yapılan işler çoğu zaman “kalıcı çözüm” hissi vermekten uzak, daha çok “idare etme” anlayışını çağrıştırıyor.
Bu da doğal olarak şu soruyu doğuruyor:
Sorunlar mı çözülüyor, yoksa sadece görünmez hale mi getiriliyor?
Büyük vizyon nerede?
Bir şehir yönetiminden beklenen en önemli şeylerden biri uzun vadeli şehir planlamasıdır. Trabzon gibi hem coğrafi hem ekonomik potansiyeli yüksek bir şehirde, “büyük dönüşüm projeleri” beklentisi oldukça güçlüdür.
Ancak son iki yılda kamuoyuna yansıyan tabloya bakıldığında, daha çok parça parça projeler ve rutin belediyecilik adımları görülüyor. Bu da “vizyon eksikliği” eleştirilerini beraberinde getiriyor.
Etkinlik belediyeciliği mi, icraat belediyeciliği mi?
Maratonlar, törenler, kültürel etkinlikler ve tanıtım faaliyetleri elbette şehir kimliği açısından önemlidir. Ancak bazı kesimlerde şu eleştiri giderek daha fazla dile getiriliyor:
“Sahne güçlü, saha zayıf.”
Yani görünürlük yüksek, ancak günlük hayatı kökten değiştiren büyük dönüşümler aynı hızda ilerlemiyor.
Son söz
Ahmet Metin Genç’in iki yılı, tamamen “başarısız” ya da tamamen “başarılı” diye etiketlenebilecek kadar siyah-beyaz değil. Ancak ortada net bir gerçek var:
Trabzon’un beklentisi hâlâ yüksek, sabrı ise giderek daha kritik bir noktaya doğru ilerliyor.
Şehir artık daha fazla açıklama değil, daha somut ve hissedilir sonuçlar görmek istiyor.