Karadere Vadisinin en kalabalık olduğu dönemler, insanların bağ, bahçe ve tarlalarında ürettikleriyle kendi ihtiyaçlarını az çok sağladıkları 60li,70li veya 80li yıllardır. Neredeyse her köyde bir ilkokul vardı. Ortaokul 70li yılların sonlarında Bifera Hanlarında hizmet vermeye başlamıştır.
Lise için Araklı merkeze gitmek gerekiyordu.
Bifera ortaokuluna gidenlerin çoğunluğu, uzaklardan sabahın ilk ışıklarıyla yola çıkardı. Zira yorgun argın kilometrelerce bunca yolu yürümek, aydınlık yarınlara ulaşmak umudu taşıyordu. Karşı tepelerden bakıldığında uzun ince patika yollar, karınca sürülerini andıran, ortaokul öğrencileriyle dolu olurdu.
Okul eski dükkanlardan bozma, önünde toplanma alanı bile olmayan, bir taraftan karadere, diğer taraftan araçların gürültüsünden ders dinlemenin bile zor olduğu bir binaydı. İsmini Araklı’nın kurtuluş günü 25 şubattan almıştı. Hemen yanında Bifera Hanlarının camisi, altında ise Bira içenlerin dağ gibi yığdığı yöre diliyle şişe kumulları vardı.
Bifera Hanları iki kısımdan oluşurdu. Birinci kısım Ağnas yönünde, ikinci kısım ise Dağbaşı yönünde köprüye yakın kısımdı. Okul köprüye yakın kısımdaydı. Burada birçok bakkal vardı. Kahvehane, lokanta, postane, manav, demirci, bakırcı, berber, saatçi, radyo tamircisi, fırın ve jandarma karakolu da buradaydı.
Öğrenciler öğlen saatlerinde yeme içme ihtiyaçlarını buralardan sağlardı. Evlerinden getirdikleri malzemeyi, yani sütün yağının alınmasıyla yapılan çökelek peynirini, minziyi ve tere yağını fırına verip, yaptırdıkları pideyi burada afiyetle yerlerdi.
Karadere boyu yolcu taşıyan minibüslerin son durağı da burasıydı. Bifera hanlarının karşısında Pervane köyü ve ilkokulu vardı. Fırının üst katında dişçi bile vardı.
Buradaki küçük odalar, otel gibi yatanlara kiralanırdı.
