…“Köprü Yıkıldı, Vicdanlar Sessiz Kaldı”
Araklı’da Nisan ve Mayıs aylarının en büyük gündemi; Değirmencik Mahallesi’nde yıkılan köprü ve ardından büyüyen yol çilesiydi.
Biz bu sesi duyurmaya çalıştıkça, sorunu çözmek yerine konuyu dağıtmaya çalışan gizli bir güruhun varlığını daha net hissettik.
Aba altından sopa gösterenler vardı…
Ama ortada hâlâ çözülmeyen bir yol, mağdur edilen insanlar ve her gün çile çeken bir mahalle duruyordu.
Biz ilk gün nasıl samimiyetle bu konunun peşine düştüysek, bugün de aynı noktadayız. Çünkü mesele siyaset değil; mesele insanların yaşam hakkı, ulaşımı, çocukların okula gidişi, hastanın ambulansa ulaşmasıdır.
Fakat yıllardır bu milletin omzunda yükselen bazı yapılar, artık halktan kopmuş bir görüntü vermeye başladı.
25 yıl boyunca oy verdiğimiz, arkasından yürüdüğümüz kadroların; zamanla halkın derdinden uzaklaşıp kendi “boş küplerini” doldurma telaşına düşmesi, bu memleket adına acı bir kırılmadır.
Bizler İstanbul sokaklarında 15 Temmuz gecesi ölümüne saf tutarken; bugün aynı anlayışın içinden çıkan bazı isimlerin garip gurabayı küçümseyen bir dile savrulmasını görmek insanın içini yaralıyor.
Çünkü bu millet bir davaya çıkar için değil, inanç için yürüdü.
Rahmetli Necmettin Erbakan dönemini hatırlıyoruz…
Emekliye, işçiye, yoksula sahip çıkan bir siyaset dili vardı.
Yüzde %125, %130 zamların, ardından gelen yüksek artışların arkasında; “önce insan” anlayışı bulunuyordu.
Bugün ise emekli olmuş insanlar geçim derdine düşürülüyor, yıllarca destek verenler yalnız bırakılıyor.
Bu yüzden bazen insanlar yeni bir yol arıyor.
Kırgınlıklar büyüyor.
Sessiz çoğunluk yönünü değiştiriyor.
Tam da böyle bir dönemde, Araklı’daki yol sorununu Mayıs ayı meclis toplantısında gündeme taşıyan Ömer Erbay dikkat çekti.
Ne kibir vardı ne gösteriş…
Sadece halkın yaşadığı sorunu dile getiren sade bir yaklaşım vardı.
Bazen insanın aradığı şey tam olarak budur:
Duyulmak.
Görülmek.
Unutulmadığını hissetmek…
Bu nedenle teşekkürler Ömer Erbay.
Sorunu sahiplenen değil, gerçekten gören tarafta olduğunuz için…
