Akçaabat’tan Arsin’e uzanan o dar hat artık yalnızca bir yol değil;
yorgunluğun, bekleyişin ve plansız büyümenin sembolüne dönüşmüş durumda.
Aynı asfaltın üzerinde şehir içi trafik var…
Tırlar var…
Transit geçiş var…
Turizm hareketi var…
Acil hastası var…
Ekmeğine yetişmeye çalışan insan var…
Ve sonuç olarak Trabzon her gün saatlerce kendi içinde kilitleniyor.
Bir şehrin nefesi trafikte tükeniyor.
İşte Güney Çevre Yolu tam da bu yüzden bir “lüks yatırım” değil, gecikmiş bir mecburiyettir.
Çünkü Trabzon’un artık ikinci bir damar açmadan yaşaması mümkün değildir.
Akçaabat Mersin’den başlayıp Ortahisar’ın sırtlarını aşarak Yomra ve Arsin’e uzanacak bu hat, yalnızca araç taşımayacak; yıllardır sahil yoluna mahkûm edilen Trabzon’un yükünü de yukarı taşıyacak.
Sahil yolu yeniden şehir yolu olacak.
Şehir yeniden nefes alacak.
Çünkü bugün Trabzon’da trafik sadece ulaşım sorunu değildir;
ekonomik kayıptır, zaman kaybıdır, ömür kaybıdır.
Bir kamyonun saatlerce aynı noktada beklemesi yalnızca şoförün sorunu değildir;
o gecikme ticareti yavaşlatır, maliyeti artırır, üretimi vurur.
Bir ambulansın sıkışan trafikte yol araması yalnızca görüntü değildir;
o tablo şehir planlamasının alarmıdır.
Elbette bu projeye yönelik eleştiriler olacaktır.
Kamulaştırma tartışmaları olacaktır.
Doğa hassasiyeti konuşulacaktır.
Ama artık kimse şu gerçeği inkâr edemez:
Trabzon tek bir sahil yoluyla taşınabilecek bir şehir olmaktan çıkmıştır.
Bugün Güney Çevre Yolu yapılmazsa, yarının Trabzon’u bugünden daha ağır bir trafik enkazının altında kalacaktır.
Çünkü büyüyen şehirler eski yollarla ayakta tutulamaz.
Ve Trabzon artık bekleyecek zamanını çoktan tüketmiştir.