Yazı Boyutu : - +

Ömrümüzün baharı diye nitelendirilen gençlik yıllarımızda eldeki zamanın önemi ve değeri gençliğini yaşamış unu elemiş eleğini de asmış varını yoğunu kaybetmiş  kişilerden çokça duyarız.Zamanın değerini de şahsen pek anladığımız sözlenemez.Anlaşılsaydı yaşadığımız bazı olumsuzlukları yaşamaz birbirimizi anlamak yardımcı olmak için çaba harcardık.

Evet, işin en can alıcı noktası bu.  Elbete elimizde bulunan değerin kıymetini  daha iyi anlayabilmek için ondan mahrum olmak gerekmez. Sağlığın kıymetini anlamak için hasta olmayı beklemek gerekmez ama çoğu kez bekleriz.

Gençlik zenginlik ve ömür sermayemizin altın değerindeki kesiti. Gençliğin değerine vurgu yapmaya çalışanlar genelde gençliğini yaşamış, zamanın çoğunu harcamış ve orta yaşları  çoktan geçmiş , geçmişe bakarak ve tecrübelerine  dayanarak konuşurlar.

Özellikle gençliğinden mahrum olmuş kişiler daha çok vurgu yapar ve bizim zamanımızda şöyleydi diye başlar tavsiyeler sonrasında sizde yaşlanın görürsünüz sitemleri uzayıp gider.

Geçen zaman yalnız geçen zamanı alıp götürmez kuvveti zindeliği gözlerdeki canlığı heyecanı da alıp götürür. Bazen malı mülkü alıp götürür. Dereden ırmaktan akan suyun her şeyi sürükleyip götürdüğü gibi.Bunun içinde ne yokki; kuvvet,sıhhat,heyecan,azim, şiddetli istek arzusu inat uzayıp gider.Bazen çevremizdekilerin küçük bir hareketine kızar yıllarca içimizde saklarız kendimizi de cezalandırırız.Başkalarına göstermediğimiz şefkatle kendimizi zarar veririz.Hep gerekçeleri sıralar ömrümüzü zindan ederiz.

Geçmiş zamandan geriye sadece çöpler kalır.Beden bu tahribatın izlerini taşır yorulur  alışmaya buda geçer diyerek dayanmaya çalışır.
Zamanı durdurmak ve gençliği bir ömür boyunca korumak söz konusu değildir. Beden zamanın kıskacında mutlaka yaşlanacak ve solacaktır. Bu kaçınılmazdır. Ancak, zamanı iyi değerlendirmek mümkündür.

Sözü uzatmaya gerek yok, gençlik  ömür sermayemizde altın değerindeki bölümü bir imkândır. Kışı ve baharı yaşamak ve yaşatma bizim elimizde. Bu değer ve imkanı  iyi değerlendirenlere ne mutlu.

Dünyaya ait dünyalıklar bizi elbette terk edecek biz onları terk etmeden. Yemeğe doyamadıklarımız yığınla nimetleri artık yiyemez içemez duruma gelmeden, sohbetine doyamadığımız dostlarımızı komşularımıza ölmeden önce helalleşmeye gerek kalmadan bir hayat yaşıyor ve yaşatabiliyoruz mu? Sadece dil ile alınan zoraki helallik bizi kurtarır mı? Artık veda vakti gelmeden dünyalıklarımıza elveda diyebilecek miyiz?

Yaşayan  ve Yaşatanlardan olabilmek dileğiyle!