"güzel bir kadın bekliyorum canımı yaksa da
alsa da ahımı kirpiklerinin altına
alsa da karanlığımı
kımıldamıyorum ben ruhumun altına
sıkıştıkça"*
"'İktidar' olmuş
olabilirim ya da 'güç merkezi'. Bu konuda bir şikâyetim yok.
Haberim olmadı çünkü bundan. Ben
sadece işimi yaptım, yapıyorum.
Yazmayı, okumayı ve çalışmayı
hayatımın bahanesi olarak görüyorum.
Başlarda bir kötü niyetle işe
başlamadım, hâlâ da böyle bir niyetim yok."**
*) Bu dizeler Papirüs'ün Ocak-Şubat 2012 sayısında yer alan 17 şiirden
biri olan Cafer Keklikçi imzalı yılın enfes şiirlerinden biri olmaya aday Reddi-i Aşk'ın
sadece üç dizesi. Şiirin tamamına yaslanınca insan şair ve şiiri bir kenara bırakıp tüm şairleri ve şiir
yıllıklarını reddetmek istiyor! Ama o kadar değil; elli yaş sendromu şairlerden ve şiir yıllıklarından artık nefret
etmeme rağmen şairsiz de yıllıksız da yapamayacağımın bilincindeyim. Belki altmışlı yaşlarımda yeniden
yıllık yapma kalkışırım. Başlarda çok genç ve şiirleri diri beş arkadaaşın Cemal Süreya ve şiir
adına Papirüs'ü sahiplenmelerine şapka çıkarmış, kendilerini sonuna dek destekleyeceğime söz vermiştim. Bu
beş arkadaş zamanla ikiye indi; Mustafa Ergin Kılıç ve Özgür Özmeral. İki
arkadaşa sonuna kadar desteğimi sürdüreceğim.
Ne var ki, Papirüs'ün eki olarak ilki verilen Şimşiir Ağacı
2011'de yıl içinde yayımladığım beş şiirimden biri olan Ak Pak Bir Türkiye Şiiri çalışmamı keşke "Yılın En
İyi Şiirleri" arasında göstermeselerdi. Şimdi kolum kanadım düştü, artık hiçbir şey söyleyemem. Bunu derken de
Zül Vakti ve Blues Vakti şiirlerimi özledim! Sevgili Mustafa Ergin Kılıç'ın şiirine ve içtenliğine
inandığım için kendimi ona affettireceğim!
Onun bu yıllık işini hakkaniyetle yapacağına inandığım için
de, 2012'de yayımlayacağım en "sıkı" şiirimi Cemal Süreya ve onun için Papirüs'e vermeye çalışacağım, elbette ki
ölmezsem! Keşke benim şiirim yerine Egemen Berköz'ün Ereğli Dörtlemesi'ni yılın 19 şiirinden biri
değil de "Yılın Şiiri" yapıp beni de zor durumda bırakmasaydın güzel kardeş. Papirüs'ün şiir seçimine hiçbir zaman
itirazım olmadı, bu yüzden bu sayıda yer alan belli bir çizginin üzerindeki şiirleri de anmam boynumun
borcu: "Ame Na!"/Kaan Koç, G Noktası/Onur Sakarya (Sevgili Onur, ikinci kitabınla öyle bir gel ki, artık çıkmak
istemediğim İstiklâl'de, elimde senin kitabın kafamı Mephisto'nun duvarlarına 'jargonu sıkı' bir delikanlı kafamı vurdukça
vurayım!), "Bir Haykırış Köklerine Doğru Yürüdüğünde"/Mustafa Celep, "Güneş ve Ten"/Serkan Türk, "Mezarcının
Kendini Gömüşü"/Yusuf Bal (Seni geç buldum kardeş, çabuk kaybedersem çok korkarım!), "Duman"/Berna Olgaç
(Ah, bazen şiiri ya ilk iki dize ya da son dize bile kurtarır!), "İstanbul'da Züleyha Olmak"/Emine Erbaş
(Her şair biraz 'Yusuf yaşanmışlığı' ve 'Züleyha dökülmüşlüğü'dür; her şair zamanla iyi şiir yazabilir!)--Papirüs
benim ilk gençliğimdir; sırf bu yüzden kendimi bıraksam da şiiri bırakıp bir yere gidemem!
**) Şiir yıllıklarının son on yılda "havuz sistemi"ne dönüşmesi nedeniyle,
maalesef Türk şiiri biraz da Türk futboluna benzemeye başlamıştı. Sadece futbolda değil, şiirde de şikelerin yapıldığı;
ayrıca bu şike yapan zatların saygın eleştirmenlerden ve sözümona büyük gazetelerin kültür sayfalarını "kültür'râzi"leyen kişilerden
destek bulması ayıbın en ayyukuydu elbette! Her ne kadar "İktidar" ve "güç merkezi" oluşturma kaygısı gütmediklerini söyleseler de
gelinen nokta olayın tam tersi olduğunu gösteriyordu. Bu nedenle, hakkaniyetine sonuna kadar bir Marksistin Allah'a inanması
gibi inanacağım "gerçek şiir erbabı" Mustafa Aydoğan'ın yapacağı
her şiir yıllığına ve şiir cem'ine sonuna kadar inanacağımdan, istedim ki
yazımın ikinci alınlığı ondan olsun. Beni yıllığına alıp almaması, "namus sözü" hiç de umrumda değil; ayrıca benden çıkan her şiirim
artık benim değildir. Öldükten sonra da yayımladığım her kitap ve hiçbir şiirim de benim olmadığı gibi ailemi temsiilen hiç kimsenin
değildir! Belki de Güneydoğu'da şu anda elleri ve ayakları üşüyen benden olmayan ancak bana benim çocuklarımdan yakın olan her
çocuğundur!
Sevgili Mustafa Ergin Kılıç'ın Papirüs'ün eki olarak verilen elimdeki
yıllığını ne yalan söyleyeyim çok daha "sıkı" bir yıllık olarak bekliyordum. Hele ki, iddaalı bölüm başlıklarını görünce "işte beklenen
yıllık bu!" demiştim içimden. Hele "Yılın En İyi Şiirleri"ni, "Yılın En İyi Kitapları"nı, "Yılın Sınıfta Kalan Şiirleri"ni, "Yılın
Sınıfta Kalan Kitapları"nı seçmek öyle her baba yiğitin harcı değildir!
Eğer yılın gerçekten kötü birkaç kitabına ya da şiirine 'sırf arkadaşımız
diye' zoom yapamayıp vurgudaki küçük kusurlarla, bugün ununu eleyip eleğini asmış bir Necdet Tezcan'a, artık öteki dünyada bile
olmayan Mustafa Irgat'a, çıkışlarını iyi ve zamanlı yapamayan Ayşe Yamaç ve Erdal Çakar'a dokunup geçerseniz olmaz, hiç olmaz! İlk
yıllıklarda bu ve benzeri kusurlar elbette ki olur, olmalı da.
Mademki sinema ödülleri ve güzellik yarışmaları gibi şiir yıllıklarına da
kategoriler getirilecek, bunların içi sağlam ve dibekte dövülmüş gibi dolsun. Tam bu noktada bana söz verilse, -âh, aslında artık kimseyi
kırmak istemiyorum!- en az yedi kitaba gelmiş ve Türk şiirindeki yerlerini sıkı sıkıya sağlamlaştırmış en az beş şairimizin yıl içindeki
"sınıfta kalmış" kitaplarını örneklerdim! N'olur hiç kimse, bu konuda benden kopya istemesin; herkes ve her şair kendini bilir. Ne belli, belki
de bugünlerde açıklanacak olan Altın Portakal Şiir Ödülü ve Behçet Necatigil Şiir Ödülü'nü bu kitaplardan biri ve şairi alır. Her şeye
rağmen sevgili Mustafa Ergin Kılıç'ı ve Papirüs ekibini kutluyor, bir Karadenizli olarak, her ne kadar sunuş yazısında yıllığın adı konusunda
okuru ve beni ikna etmeye çalışsan da sevgili Mustafa kardeş Şimşiir Ağacı yıllık ismine de küçük bir itirazım var; illâ
ki bir ağacı gövdesi ve köküyle şiir tadında toprağıyla ilişkilendirmeye çalışsam o ağaca "soyluluğuyla" taflan derdim. Bu küçük bir ayrıntı,
adların değil içeriğin önemli olduğu ise zamanla anlaşılacak; yine de "ilk" olma özelliğiyle, sanırım Şimşiir Ağacı yılın "en iyi şiir
yıllığı" olmaya aday.
HÜSEYİN ALEMDAR
Şimşiir Ağacı 2011, şiir yıllığı, Papirüs dergisi eki, Haz.: Mustafa
Ergin Kılıç, Şubat 2012, 344 s.
Ekrem Reis'in Baba Acısı
